Başlarken …

Öncelikle hepinizi saygı ve muhabbetle selamlıyorum. Yazmayalı epey oldu. Aslında ben yazıyorum demem, konuşuyorum demeliyim daha çok çünkü bilirim ki benim kalemimden dökülen her kelam, mutlaka bir okurumla buluşuyor ve onunla sohbet ediyor. Şu andan itibaren sizinle gerçekleştireceğimiz sohbet yolculuğumuzun ilk etabına adım atıyoruz. Süreç içerisinde çok daha iyi biçimde tanışacağız, o nedenle tanışma faslına hiç girmiyorum bile.

Hayat… Kelimeyi söylerken insanın içine bir ferahlık doluyor, öyle değil mi? Bunu bir de söyleyene sormak gerek. Hepimizin yaşadığı bir hayat; bir de yakalamak için yarıştığı bir hayat var. Koşulları farklı, serüveni farklı, mücadelesi farklı olan. Her nefeste bir ah ettiğimiz mi desek, bin ah çektiğimiz mi desek, yaşayana sormak lazım. Herkesin hikâyesi farklı: çektikleri, kederleri, sevinçleri, yakaladığı kolaylıklar, karşılaştığı zorluklar… hepsi birbirinden apayrı.

İnsan denen varlık doğar, büyür, büyür ve uzun müddet büyümeye devam eder. Yaşadıklarıdır aslında onu büyüten. Yaş aldıran değil, yaşlandıran bir macera hayat denen mecra. Söylemesi kolay, lakin yaşaması zordur bilirim. Hem de öyle ahım şahım zorluklar yaşamadan; gördüklerimle, dinlediklerimle, tecrübe ettiklerimle bilirim. Çünkü insan, bedeniyle yaşasa da vicdanı ve merhametiyle yaşatma girişimindedir. Karşılaştığımız her insanın hikâyesidir aslında bugünkü biz. Öyle günler yaşarız ki yeri gelir, kendi hayatımıza binlerce kez şükretmek gelir aklımıza. Zaten şükür dediğimiz mesele ancak zorluklarda geliyor dimağımıza, öyle değil mi? Güzellikleri yaşarken şükretmeyi çoğu kez unuturuz. Hâlbuki şükür, kalbimizin en derinlerinden eda etmektedir. Şükür, kalbimizin bu dünyaya bir borcudur. Aldığımız nefesin harcıdır.

Asıl mevzu, yaşatmaktı kaybedilen baharları

Kimisi küçük yaşlarda atılmıştır hayata. Kimisi baba sırtından tanır hayatı. Kimilerinin hayatı tek çatılı bir odadan ibaretken kimilerinin hanları vardır yedi sekiz odalı. Kiminin varı vardır, kiminin yoku. Ama herkesin bir Allah’ı vardır, her daim eli kolu. Tırnaklarıyla kazımıştır çoğu hayatı, çoğunun törpülenmiştir toynakları. Asıl mesele, yaşamak değildi belki de; asıl mevzu, yaşatmaktı kaybedilen baharları.

Babasız büyüdü kimi. Kiminin şefkate muhtaçtı küçücük kalbi. Çoğu dayak arsızı, bazısı bilmezdi bir baş okşamayı. Hayat, yerinde ve kararındaydı. Herkese eşit değildi. Yeri geldiğinde adil değildi. Hepimizin imtihanı farklı bir mertebeydi. Kula, taşıyamayacağından ağır imtihan yoktu neticede. Herkes sınavını oldu, çoğu bindi beyaz atlarına çekip gitti ebedi hayat diyarlarına. Bizimkisi bir oyalanmaktan ibaretti. Bu dünya hayatı küçük bir saltanattı; hepimizi selamladı, birçoğumuzu tahtından indirdi.

Asıl mesele kalplere dokunmak

Asıl mesele yaşamak değil o hâlde! Asıl mesele kalplere dokunmak. Karşılıksız edilen bir iyilik, tanımadığın birine muhabbetle verilen bir tebessüm, ederini hesap etmeden ve görmeden dile gelen bir dua, ahlakıyla yetişmiş bir kimlik, adından hayırla söz ettiren bir kişilik bırakabilmekti. Kulaklarda ve gönüllerde hoş bir seda olabilmekti. Hayırla anılabilmekti.

Teşekkürlerimle…

Hamide.